Kippe

Wai hadde, net zôas veul mense op ’t durp, ’n toompie kippe. En nou had m’n vader ien kip bai de haan ampart zet. En je wulle ’t niet gelouve, maar de haan en de kip krege vekering. Nei ’n maand zat de kip te broeden op negen aaiere.
Wai zatte al nei ’n dag of wat oftig bai de kip om te koiken of ’r al pulle kwamme. Maar vader stuurde oôs vort. Hai zee:
‘Demie wort ie nag tureluurs van julle en den loupt ie van ’t nest.’ Vader bedoelde vezelf: asens hew ik gien nuwe kippe.
Nei ’n toidje kwamme de aaiere uit. Wai wazze d’r hillegaar niet wois van en ware niet bai ’t kippehok vedaan te slaan. Ok vader was zô groôsk as ’n kip met ien pul. Maar ’t hield ’r wat, eer ie zien kon of ’t kippies of haantjes wazze.
De jonge pulle begonne al meer te vreten en dat begon pittig te kosten. Voor ’n kip is dat niet erg, maar die hane, deer had je niks an, die koste enkeld maar. Dat vader zag dat de groôste van ’t stel ’n haan was, haalde ie die vreetzak uit ’t hok en zee teugen zeun Jan:
‘Bring deuze maar nei pestoor, die weet ’r wel reid mee.’
Vader wist dat ze op de pastorie wel ’n haantje luste. Dat Jan met de haan nei pestoor en belde an.
Jan docht: meskien kroig ik ok nag wel wat, maar dat daaide teugen.
De pestoorsmoid dee open en Jan zee:
‘’n Haan van oôs vader.’
De moid pakte de haan an en deed de deur weer dicht. De keer d’rop dat Jan weer ’n haan bringe most, smeet ie de haan zô in ’t hossie en liep zonder wat te zeggen vort.
De moid ermeneerde bai pestoor dat Jan de haan zômaar nei binnen smeten had. Pestoor zee:
‘Als hij weer komt, moet je mij even halen, dan doe ik ’t woord.’
Dat toen Jan weer ’n keer met ’n haan an de deur kwam, was pestoor waarskouwd. Hai dee zelf open en de haan werd weer met de zelfende veert nei binnen smeten.
‘Ho ho,’ zee pestoor, ‘kom jij eens even terug, m’n knecht. Pastoor zal jou eens leren hoe jij ’n haan aflevert bij mijnheer pastoor. Kijk, nu speel ik Jan en jij gaat binnen staan en bent de pestoor.’
Pestoor pakte de haan van de grond, ging nei buiten en belde an. Jan dee open en pestoor zee:
‘De complimenten van vader en hier is ’n haan.’
Jan zee: ‘Goed zô, jochie en hier hè jij ’n kwartje.’

Kees Kreuk, Hoogkarspel

'n Drokke kerst

We loike van ’t gas of te moeten. Dat hewwe de klimaatstratege, en in hunnie kielzog de beloidsmakers, uitplozen.
Voor moin zou de ienigste reden deervoor weze kenne, dat ’t spul opraakt. Maar zô ver is dat nag lang niet.
Weer oôs oôsterbure anspoord worre om op gas over te gaan, wort hier van oôs verwacht dat wai, op goed geluk of, alles maar met stroom moete zien op te lossen.
Al hoor je de trammelant die ze nou al hewwe om alles deur veul te dunne kabeltjes op de goeie plek te kroigen, voorspelt dat niet veul goeds.
Zô’n geval met te veul vraag en te krappe loidings maakte wai begin jare zeuventig mee. De anleg van ’t gasnet was toen volop an de gang.
In oôs instelasiebedroif hadde wai deermee nagal wat te verhapstukken. Alles wat ooit op stadsgas brand had, most ombouwd of vernuwd worre. En omdat ’n kuub gas maar zeuven cente kostte, had ’t voor ’n houp mense 'n goeie zet weest om ok metien maar ’n gaskachel an te skaffen. Tot zôver niks mis.
Maar toen wier ’t winter. En krek daags voor kerst begon ’t te vriezen. Niet zômaar 'n graad of wat, nei, ’t vroor gangois. En weer gien mens en ok de gasunie niet op rekend had, beurde toen. Omdat alles nag in anleg was, was de toevoer nei de gasloiding in de weg niet dik genog. Bai gevolg kon die poip ’t voor al die huize niet begaffele. Nag eer de hougmis op eerste kerstdag begon, druppelde de eerste tillefoôntjes al binnen van mense die in de koud zatte.
Deur de leigere druk op ’t gas bleve de waakvlamme van hullies nuwe kachels niet brande.
De hêle eerste kerstdag hewwe we toen in de weer weest om al de keersies in die kachels op gang te houwen, zôdat de klante d’r weer warmpies bai zitte konne.
We hewwe die dag ’n houp mense bloid maakt en we voelde oôs hillegaar ’n beetje kerstman.
’n Dag of wat ternei hewwe de lui van ’t gas d’r ’n stuk of wat verbindings bai maakt, weernei ’t euvel uit de wirreld was.
’t Geval had ok nag ’n steertje: we moste bai alleman nag ’n keer langs om al die vlampies weer omleig te skroeven.
’t Wier ’n kerst om nooit te vergeten.

Kees Boukens, Lutjebroek

De werkster

Murgen komt weer oôze werkster. Dat is Sjaan, ’n beste moid.
Zai komt hier al heêl wat jare. Voor gien goud wul ik heur kwoit.

‘Joôs, roôd op nou jullie kamers!’roep ik onder an de trap.
Murgen komt weer oôze Sjaantje, dat hop, hop… ’n beetje rap!’

Want wai benne nette mens en ik wul vezelf niet,
dat oôs hulp gaat ruiterére, as zai oôze rommel ziet.

’k Geef de keuken ok ’n soppie. Vort met alle priekeraai.
Nou ’t fornuis nag effies boene, den is dat ok weer an ’t zaai.

Ok de plees kregge ’n beurtje, die van boven en benee.
Ik spuit ok ’n lekker geurtje. Den is Sjaantje bar tevree.

Hè… nou effies lekker zitte, want ik heb ’t jak nou an.
Ik ben bloid, ’oor, met moin werkster. Niet tevoor, maar daagsteran!

Joke Sijs, Hoogwoud

Oôze kerk

Oôze kerk, net as veul are,
treft ’n niet zô’n heêl mooi lot.
Hai moet sluite, ’t raakt over,
oigelek is zuks te bot.

Maar met veuls tekort bezoekers
komt ’t ’r toch van op lest.
Alle jare wort ’t minder,
Nei, ’t loupt niet al te best.

Toch komt dut bai heêl wat mense
evegoed nag best hard an.
't Was ’n deêl van hunnie leven,
Ja, beloord benn’ ze d’rvan.

Alles beurde in die kerk,
wat voor mense waarde had.
Doupe, trouwe, ofskoid neme,
in die kerk deer beurde dat.

Maar nou komt deer toch ’n end an,
want de kerk die gaat an ’t zaai.
't Klokgelui zelle we misse!
't Is allegaar verbaai!

En wat gaat ’r strakkies beure
met dat mooie kerkgebouw?
Want wie gaat ’t demie koupe.
En beurt dat meskien al gauw?

Komt ’r den ’n resterant in
of ’n expesitiehal?
't Zel wel gien theater worre,
puur wat kerkies benn’ dat al.

’n Discôtheek zou ok nag kenne,
maar is den de rust niet vort?
't Is vezelf wel te bidden,
dat ’t gien gesnark wort.

Maar ’t is oôze oigen skuld, ’oor,
dat de kerk nou sluite gaat.
Want we liete oôs niet zien deer
en dut is ’t resultaat!

Tom Wester, Obdam