Weer bloift de toid

Greet most guster nei de kapper, ’t was alweer zes weke trug.
Dat ze in de stoel zat, docht ze: mens, wat gaan de weke vlug.
Ze begon te prakkezeren, wat ze dein had in die toid.
Woinig kwam d’r bovendroive, was ze dat nou zommaar kwoit?
Thuis keek ze in d’r agenda en toen daagde d’r heêl wat,
zag dat ze de leste weke zeker niet stilzeten had.
’n Eivendje met ’r vriendinne, stedetrippie nei Berloin,
streitfeesie met alle bure, proeveraai van Spaanse woin.
Tussendeur ok nag vergarings, steun geve bai ziek en zeer,
huis en tuin op orde houwen en zô was ’r nag veul meer.
Kloinjoôs kwamme d’r te warskip, fietstocht langs de Omringdoik,
ok ’n middeg nei ’t filmhuis en ze docht: wat ben ik roik.
’k Staan nag middend in ’t leven, ok al ben ’k ’n ouwe vrouw. ‘
’k Moet ’r enkeld wel an werke, dat ik beterder onthouw.

Dilly Koetsier-Speets, Hoogkarspel

Kieze

Anja moet dut jaar examen doen voor de havo. Ze moet den vezelf ok kieze wat kant of ze op wul. Eerst docht ze aldeur an veearts.
Dat Anja deer naggeres goed over neidocht, kwam ze deer nag op trug. Ze wul wel de zurg in, wat met kindere, in ’t ziekehuis of zuks. Nou werkt ze op heur vraaie dage bai de ouwerezurg in de Noord. Hierdeur heb ze toch maar de knoop deurhakt en voor de hbo-v kozen. Die oploiding zit in Alkmaar. Maar toen kwam ze d’r achter dat er ok zô’n oploiding in Amsterdam is. Dat loikt ’r ok wel wat. D’r moeder zoit: ‘Nôh, moidje, je gane toch niet nei Amsterdam alle dage, al kè je ’t in Alkmaar redde?’ ‘En toch wul ik deer koike.’
‘Je magge koike gaan, maar ’t is oigentlek gien goed plan: je benne veul langerder onderweg en ’t roisgeld is ok veul meer.’ ‘En toch wul ik deer ok koike. Gaan je den mee, mam? Mag ik raaie?’
Anja heb ’r raaibewois haald ’n week of wat nei d’r 17e verjaring.
Dat ze ofree was ’t côde oranje: ’t sturmde merakel, boume omveer waaid en takke op de weg. Nei ’t ofraaien kwam er ’n appie: mam, ik heb ’m, ’oor! Dat nou wul ze graag an de reed. Maar om nei Amsterdam te raaien zai moeder:
‘Koik eerst maar effies of deer wel parkeerplek is. Op de website geve ze de reid: kom met de troin, d'r is niet veul parkeerplek.’
‘Den gane we met ’t spoor,’ zoit moeder. Nôzelek voor Anja.
‘Den hoef je niet mee, ’oor mam, ik gaan wel allien.’
‘Nôh, ik wul evegoed wel mee, 'oor.’
‘Nei ’oor, ik gaan allien.’ Dat Anja op ’r oigen nei Amsterdam. An ’t end van de middeg komt oôtje weer trug.
‘En, hoe was ’t?’ ‘Nôh, deer gaan ik vast niet nei toe, veuls te groôt allegaar!’ Mooi, denkt moeder, dat is ok weer zonder trammelant oplost.

Wil de Vries-Pie, Warmenhuizen

Gien meer zô gauw

‘k Sting seives voor ’t keukenraam,
nei ’n mooie held’re dag.
En mense, je gelouve niet
wat ‘k deer in buiten zag.
De lucht die was oranje-roôd,
groen an de onderkant.
Ik docht: ben ik nou van Hoogwoud
in Noorwegen beland?
Docht toen: dat is ’n kiekie waard.
Zocht gauw m’n tillefoôn,
want deermee kiekies make is
opheden heêl gewoôn.
Ik zocht me rot, maar vond ’m niet,
dat onmisbare ding.
Was hillegaar vergeten dat
ie an ’t dreidje hing.
Eerst most ie toen van ’t dreidje los,
’k keek of ie laden was.
En dat ie ok op ‘foto’ most,
bedocht ik toen nag pas.
Nou, op weer nei ’t keukenraam,
maar dat was efkes pech.
Ik ben vezelf gien meer zô gauw.
’t Licht dat was al weg.

Ans Klomp-Wetsteen, Hoogwoud

’n Moetje

Moin opa had ’n broer die vraigezel bleven was. Dat was ome Siemen.
Hai was aref jaar ouwerder as moin opa.
Opa had zoin huishouwen an de westkant van ’t ouwe boerehuis en ome Siemen huisde voor an de wegkant. Op de dars was ’n keukentje maakt.
Vedders was ’r ’n kamer met ’n alkoof die in de berg uitbouwd was en nag ’n amparte sleipkamer. Meer had ie niet nôdig.
Ome Siemen huisde deer met zoin zuster, tante Trien, die op ’t skeipewoidje bedaard was.
Moin opa en oma hadde ’n groôt huishouwen met elf joôs. Deervedaan hadde ze d’r ’n huishouwster bai. Dat was tante Cor, van de Bangert.
Die most vezelf ok ’n plekkie hewwe en zai bedaarde bai ome Siemen en tante Trien over huis.
Stiekempies had tante Cor altoid al ’n ougie had op ome Siemen. Die had deer heêls gien erg in.
Moin opa en ome Siem hadde eerst koeie en ternei ’n bouweraai. Onder de middeg dee ome Siemen meist ’n tokkie in de alkoof. As ’t den toid was, bomde opa in de berg op ’t skot: ‘Siemen!’
Den wou tante Cor welders zegge: ‘Kees, niet zô hard, aars wort ie wakker.’
Tante Trien was niet zô sterk. Ze werd ziek en bedaarde in ’t Sint Jan in Hoorn.
’t Was 1953 en ze had in ’t ziekehuis nag geld ophaald vanwege de watersnoôd in Zeeland. En ’n goeie week ternei was ze doôd en begraven.
Wat nou met ome Siemen en tante Cor? Dat kon zô niet vezelf.
‘We moste maar trouwe,’ zee ome Siemen op z’n ouwe dag. Hai was bedat zestig en tante Cor ommerdebai de voiftig.
Voor poppies ware ze over de datum.
Ze hewwe nag ’n nuw huis geneven de boerderaai op de wurf bouwe leiten en hewwe deer nag bedat voifentwuntig jaar weund.

Kees Koopman, Andijk