De wirreld deur ’n skermpie

De mense benne meer op ofstand.
Ze komme niet zô veul meer an.
Ze gane minder om ’n koppie.
’t Komt ’r, loikt ’t gien meer van.
Rechtuit ketakt met vleis en bloed
voelt nou inienen gien meer goed.

‘Bekoik de wirreld deur ’n skermpie!’
Dat is opheden’t paroôl.
’t Hoeft niet loifelek te wezen.
Ze vinde dat maar apekoôl.
Op ofstand benn’ ze in gesprek.
Dat vinde hullie heêls niet gek.

Ze kenne heêl wat toid bespare.
Ze bloive zitte in de stoel.
Ze sture appies en berichies.
In toid skeêlt dat ’n hêleboel.
’t Skermpie is de skoidingsloin.
Niet alleman vindt dat zô foin.

Dat stop die iPhone in je diesek.
Bekoik de wirreld in ’t echt.
Koik mense recht in hullie ouge
Dat is gerust nag niet zô slecht.
De wirreld deur ’n skerm is arm.
Maak oôze wirreld gauw weer warm!

Martha Bakker-Groot, Grootebroek

Best gaan

Dien miende ’t wel an te durven om weerders ’n dag of wat uitverdan te gaan. Ze docht: fietse in Limburg. Den raai je met ’t spoor in ien ruk deur nei Maastricht en je kenne je oigen fiets meeneme. Dat gong an.
Nou hewwe ze in kort bai de NS bedocht, dat je alles van tevoren ofprate moete, zuks in alle geval voor je fiets. Nou is Dien inskikkelek; dat verrut. Zuks most vezelf weer beure op de computer, maar verdomd,’t lukte heur.
Dat zundegochend stapte ze met de eerste post op ’t spoor.
Gaandeweg kwam ’t zontje d’r deur, dat ’t was oigelek te bot om in binnen te zitten. Dat toe d’r in Weert ’n stop was, is ze voor de rest van de rois op de fiets stapt.
’t Het ’n mooie week weest. Ze fietste Omhoog, omlaag, deur berg en dal. Nôh, dat viel heur al met al nag geniesen teugen.
Dat toen’t op trugroizen ankwam, docht ze: ik kar weer nei Weert en koik of ik deer in de buurt ’n sleipplekkie vinde ken. Deer regel ik den de spoorrois voor nei huis.
Maar volges de mense van heur sleipadres leek ’t nôzelek te wezen, as ze de are dag al op huis an gaan zou. ’t Weer bleef nag goed en ze vonde dat Dien met alle verdul toch zeker ok nag bai hullie over de haai fietse most. Dat d’r wier ’n mooi pad voor d’r uitzocht en langs de knouppunte kon ze zô deur nei Eindhoven. Deer zou ze den ommerdebai half voif wel ankomme en kon ze ’t spoor nei huis neme. Dat de zaak wier regeld met de NS en ze kreeg ’n appie dat ’t voor de bakker was.
Nei ’n mooie rit met de wind in de reg was ze potdomme al ’n uur eerder in Eindhoven. Bai de otomaat heb ze maar ’n kaartje voor de fiets kocht en zô zat ze effies ternei kuin an in ’t spoor.
Ze zag dat ’r altemet wel mense met fietse instapte, maar die gonge d’r ’n halte of wat veerder weer uit; niks gien peniek.
De kondukteur floôt ’t vertek-soin en dee de deure dicht. Maar hai kwam nooit niet te koik of je al den niet betaald hadde en zuks.
Ienmaal weer thuis het Dien de fietstasse leeg ruimd. Zô kwam ok heur mebiel voor ’t front. Hé, ’n appie van de NS? Effies koike.
‘Helaas, mevrouw, voor vandaag vinden we geen plek voor uw fiets in de trein. Kies een andere reisdag!’

Bregtje Buishand, Enkhuizen.

Kip ik haaw je

‘Wil jij nag efkies die swere doôs achter uit moin oto pakke?’ vroeg Ans an heur dat manje die bai tafel zat te kranten. De deur is los en de sleutels stane d’r nag in. Zelf zette ze heur grôte boôskippetas met ’n plof op ’t anrecht. Ze had nei de Super en de slager weest. Eerst allies maar opreûme.
Demie wou ze ’n kippesoepie make. Dat de kippepôte eerst maar efkies pakke, din kinne die alvast in de pan. Potjandorie, weer had ze die boute nou toch leiten? Ze had voor die kip speciaal bai de slager weest, die bai de Super in zit. De hêle koelkast werd temet ondersteboven haald, maar al wat ze vond, gien kippepôte.
Heur manje Hans kwam koeterdekoet met de rest van de boôskippe in huis. Hai zou net de otosleutels weglegge, dat Ans zai: ‘Wacht deer maar efkies mee, mejoôn, want ik bin m’n kip vergeten of kwoit. Ik dink dat ze nag bai de kassa lage of meskien bai de slager op de toônbank. Verdubbe, ik zou zô kippesoep make en din moet deer wel kip in vezelf. Gaan maar met moin oto, die staat nag voor en de sleutels haaw jij nag.'
Hans d’r op an. Nag ’n heêl gestoetel, eer ie in Ans heur Golfie zat, zoin oigen oto was grôterder. Eer ie d’rs zat, most ’r heêl wat of- en baisteld worre.
Bai de slager vroeg ie of Ans heur die kippepôte deer legge leiten had.
Nei, die had ze meenomen. Dat toe bai de kassa vroegen of ze ze deer soms vonden hadde? Nei, ok niet. As ze wel vonden werde, zouwe ze hullie drekt belle. Maar ja, wat nou?
Dat weer op de slager an om nuwe kippepôte. Noidig stapte Hans in de oto en smeet ’t pakje met kip geneven hum op de are stoel. Wat nou weer, docht ie, dat ie met veûl gemedder zitte gaan zou. Ik haaw toch passies allies al op moin zithougte dein.
Dat hai allies weer baistelle. Maar dat ie startte zou, paste de sleutel niet. Toe zag ie inienen twei oto’s veerderop, Ans ’r Golfie staan. ’t Was bedat persies zô’n zelfd. Grôte struul, docht ie, Ans ok met ’r drokte. Met ’n beetje meer gas as nôdig ree ie weer op huis an. Foeterend kwam ie in huis. Net dat ie vertelle zou wat of d’r beurd was, stoof ie met dezelfde veert weer nei buiten. Heeremetoide, nou lag die kip nag in dat are otootje. Met puur zô’n poepedrift sjeesde ie trug nei de winkel. Alliendig ’t are otootje was vort. Nôh, meskien hadde ze de kip wel vonden en in de winkel brocht? Dat hai met ’n roôie kop van voren of an vrage nei de kippepôte. Ok deuze kip was wegvlogen.
Bai Ans en Hans het ’t ternei pittig roukt en werd ’t op ’t ind nag ’n duur soepie.

Tiny Morsink-Kee, Medemblik

Op sefari

De vekansiebeurs in Utrecht,
deer begon al oôze rois.
Bai ’n ienmans roisburoôtje
voor ’n skappeleke prois.
Oinde zeumer most ’t beure,
ging ’t op Nairobi an.
Samen met oôs Kamper vriende,
ok al zô’n roislustig span.

Masai Mara was ’r kôzen,
Kenia z’n beste plek,
om deer mooi te koiken kenne,
bai de wildebeiste-trek.
Dat we reje alle dage
over de savanne rond.
Zagge deer verskaaine beiste,
die oôs gids weer altoid vond.

Hêle raaie wildebeiste,
meer as duizend bai mekaar,
trokke nei de groene plaase,
ok al droigde d’r gevaar.
Altemet deur ’t diepe water,
hach’lek tochie is dat meist.
Deer wachtte de krokedille
op ’n happie wildebeist.

Deervan loupe d’r ok zebra’s
op de uitkoik ver vooruit.
As die ’t wat linkig vinde,
gane ze ’t water uit.
Dat ’t is nag puur zô’n roisie,
nei, ’t is niet zommaar wat.
Want ’r loupt op die savanne
ok welders ’n grôte kat.

Ja, je hadde deer veul leêuwe,
leggend in ’t gras, dat wel,
en met zoid-an enkeld ressies
van ’n zebra of gazel.
En we zagge jachtluipeerde,
’t ware, denk, twei broers meskien.
Zô kuin as die paradeerde,
‘k ken ’t zô nag voor m’n zien.

In de bome zatte veugels
speurend nei ’n vette hap.
Ok al ware ’t puur grôterds,
vliegend leke ze erg rap.
Deervan zagge we ’n jonkie
van ’n dikdik in de lucht.
Moeder kon allien nag koike,
most toen zelf op de vlucht.

Ete of opeten worre
is ’t alle dage weer.
’t Begroôt je voor zô’n klointje,
maar zô is ’t ien keer deer.
Zôveul zien, maar nag gien neushoorn,
zat niet bai de Grôte Voif.
’t Daaide mee en op ’n end
liepe wai hum teugen ’t loif.

Deur ’n staking op ’t vliegveld
zatte wai twei dage vast.
Hadde toid voor ’n museum
met ’n neushoorn in de kast!
Ok al was ’t niet ’n echte,
liep ie niet in ’t vraaie veld,
zuks kon oôs vezelf niks skele;
hai werd mooi as Voifde teld.

Els Sijm, Oosterblokker