De leste beiste

’t Most ’r van komme. De leste skeipe en pinke benne weg.
Alle dage liep ik effies ’t land in om de skeipe te tellen. En ok om te koiken of ’t boi de pinke rustig was. Die zagge me den al komme en kwamme in ’n rondje om me heen staan. De makste aaide ik effies over hunnie kop.
Gras was ’r nag wel genog, maar nou ’t wat minder weer werd, regen en harde wind, werd ’t toid om de handelaar te bellen.
Dat was deuze keer niet makkelek, want den kwam ’t end in zicht. ’n End an ’n leven met koeie en skeipe. M’n verstand zee wel dat ’t goed was, maar ik had ’t ’r moeilek mee. Geboren as boeredochter en altoid boerin weest, werd ’t ok ofskoid neme van ’n menier van leven.
Ien voor ien liepe ze de veewagen in. De klep ging dicht en toen was ik gien boerin meer.

Gerian Helder-Dekker, Berkhout

Gekkendje

’t Is feistweek in Buitenzurg. Deuze middig is ’r bingo. Alleman is ’r bedat.
An de vraiwilligers hewwe ze vroegen of die ’n kloin proisie meeneme wulle. Den hewwe alle beweuners wat, as ze weer op huis an gane.
Klaas Knoin is ok al jare vraiwilliger en die houwt wel van ’n gekkendje. Die het gien sukkelaad of ’n doôs met zeip kocht, maar die heb nei zô’n winkel weest, weer of ze van die deftige fukke verkope. En deer is ie vedaan kommen met ’n mooie roôs van zoide.
Hai loit de roôs bai de are proize en gaat in de zaal zitte.
Weer ie op hoopt had, beurt. Vrouw Groen, ’n snarkerig woifie, het bingo en kiest zôvoors de roôs uit.
Eerst lucht ze d’r an, maar ze het al rap in de smieze dat ie niet echt is.
Dat ze peutert ’t hêle spultje uit mekaar en verskiet al ziet ze, dat ’r ’n heêl kloin roôd strinkie in zit.
Ze hoort de woifies achter heur al smiespele op hunnie stoel en ziet al wat mense gloime. Maar ze leit ’r oigen niet kenne.
Met veul omhaal hangt ze de string om d’r nek, weet ’r nag ’n knoop in te medderen en zoit den:
‘Wat ben ik merakels bloid met dut sjaaltje!’

Anneke Molenaar-Smak, Winkel

Opazegger

Justin was verlegen bunzig, opa kwam vedaag te gast. 
Justin had net wete leiten, dat ’t joôn zoin hum niet past.
Pa en moe vonde ’t dapper, dat hai zoid had wat ie voelt,
maar zou opa wel begroipe, wat of Justin nou bedoelt? 
En zou hai den niet verskiete, zegge ok dat zuks niet hoort?
Ja, zai dochte wel: dat doet ie. Justin was al bar beloord.

Opa kwam en had veul vrage: ‘Bè je oigelek ’n moid? 
Hoe zee jij nou dat ’t hiette? ‘Queer’ of zuks? Nôh, ’t werd toid.
Justin, of meskien Justine, want zô leer ik nag wat bai.
Ja, d’r ken meer as voorheen, ’oor, in oôs oigen maaskeppaai.
Nôh, voor moin is ’t heêl simpel, ouwerwissig as ik ben:
ik ken altoid zegge dat je moin die opazegger ben!’

Martine Meester, Abbekerk

Visse

Dat Lies kloin was vong ze palings,
voelde heur vezelf heêl wat.
Ging den oftig nei de Biersloôt,
want deer swomme d’r toen zat.
Eerstens most ze wurme zoeke,
goôt ’n soppie op de bleek.
Nôh, den kwamme ze wel boven,
meist genog voor d’hêle week.

Ome Gerrit had Lies anleerd
hoe of vissen ’t beste wou:
met ’n wurmpie an ’t hakie.
Nôh, zuks leerde zai heêl gauw.
Nei ’n grôte swiep in ’t water
duurde ’t meist nag wel ’n toid
voor Lies palings binnenhaalde,
maar ’t gaf heur gien poestighoid.

Had Lies tuk, den most zai wachte
tot de dobber onder skoôt.
Den kon zai ’m pas ophale
uit die prutterige sloôt.
Was ie sweer, den boog de hengel
hêlegaar ’n beetje deur.
En ’t spande of ie ’t uithield.
Oôze Lies wou gien meleur.

Ome Gerrit werd den roepen,
greep ’t beise bai z’n kop.
Nei, zô’n spukkelende paling,
deer had Lies ’t niet zô op
Dessel most gauw op de emmer,
aars ging paling an de reed
Beisies benne nagal gladdig,
Dat je hebb’ ze niet gauw beet.

Paling werd slikving’rend eten,
niks gien lessies in de pan.
‘Nôh’, zai Lies,‘an zuks, deer eet ik
alle dage lekker van.’
Maar op heden eet ze ’t gien meer,
zuks kost nou heêl wat ’t pond.
Enkeld nag met Hoornse kermes
eet oôs Lies d’r bukkie rond.

Meistens valt ’t heur wel of, ’oor:
paling smaakt niet meer as toen.
En den denkt ze alle kere:
ankend jaar maar gien meer doen.

Els Sijm, Oosterblokker