Dubbel feist

Zundegochend nag voor tienen
stonde fietse alweer klaar,
voor ’n rit nei ’n verjaring:
Arie werd krek zestig jaar.

Hai vroeg wel op toid te wezen,
want ’r was Formule 1.
En as echte Max-anhanger
most ie die vezelf zien.

Met ’n noordewind dik teugen
was de rit nag puur zô’n keg.
Bets en Cor moste hard trappe
langs die lange, kale weg.

Met hullie verboefde houfde
kwamme ze nag net op toid.
Ginge dut keer achterom langs,
konne deer de fietse kwoit.

’t Begon toen net te hôzen,
gauw de fietse in de skuur.
En wat zagge ze deer hange:
Max-kelender an de muur.

In ’t hossie kinderskoene.
Nôh, dat was wel singelier.
Arie had vezelf gien joôsies,
dat wat moste die nou hier?

Op de bank zat Job met Sanne
mooi te koiken nei de buis.
Vedder nag gien grôte mense,
Arie leek verdaaid niet thuis!

Bets en Cor snapte d’r niks van,
keke naggers goed in ’t rond.
Alles leek wel aars te wezen:
‘Wist jij dat die kast deer stond?’

Job en Sanne dede glouwe
nei ’t span in hullie jas
en ze riepe gauw nei boven,
dat ‘r volk kommen was.

Maar de trap was in ’n gangkie
en niet achter in ’t huis.
Toen pas docht Bets bai d’r oigen:
dut is niet bai Arie thuis.

Dat ze vloge gauw nei buiten,
keke deuze keer ’s goed.
Ien huis vedder, deer stond Arie,
met ’n gloimpie op z’n toet:

‘Kom d’r bai en gaan gauw zitte.
Max heb rejen as ’n beist
en die joôn heb ok nag wonnen.
Dat nou is ‘t dubbel feist!’

Els Sijm, Oosterblokker

Verjaarskedo

Buman Gert wort 80, dat de twei buvrouwe van genevenover ’m, steke de koppe bai mekaar voor ’n kedo. Dat valt nag niks niet mee. Hai houwt niet van sukkelaad, drinkt gien bier of woin, mag gien suiker en het nag ’n grôte tuin met blomme. Dat wat geef je zô’n man?
‘Leite we Gert meeneme voor ’n otoritje. En den erges ’n broôdje ete, den bloift ’t voor oôs ok nag betaalbaar,’ oppert de iene buvrouw.
‘We hoeve de braai niet over de mat te smeren.’
Dat gaat an en ’n week of wat nei z’n verjaring wort buman nei koppiestoid oppikt met de oto. Hai is pikt en dreven en loupt al op de stoep te wachten op de vrouwe.
Al zit ie pree an, praat honderd uit.
‘Hier hew ik nag werkt. Deer hew ik nag weund en deer nag skarrelderaai had.’
Nei ’n mooie tocht langs de kust komme ze an in Den Helder. Deer hewwe ze ’n mooie uitspanning vonden met zicht op zee, dat Gert gloimt van oor tot oor. ’n Pittig moidje komt al rap met de kaart, maar Gert zoit:
‘Die hoef ik niet, ’oor. Ik eet onder de middeg altoid warm, dat ik wul ’n soepie en den petat met biefstuk en ’n blaadje sla. Den houw ik net nag ’n gaatje over voor ’n bakkie ois.’
De buvrouwe koike mekaar wat skuinig an, maar ze durve baaiegaar niet te zeggen dat ze ’m noôd hewwe voor ’n broôdje. Dat ze verskiete d’rvan, maar doene ze met ’m mee en bestelle ’tzelfd.
Al met al was ‘t ’n pracht ochend. Maar ’t was nag puur in de pepiere loupen met de frissies en de koffie toe.
Jaarsteran verjaart buman weer en de vrouwe wulle gerust weer met ’m an de reed, maar gien meer zô’n duur etentje. Dat ze bedenke wat.
‘As we Gert nou in de middeg nôde, den ken ie an ’t end van de rit ’n broodje ete. Zôas ie thuis wend is.’
Wat ’n goed plan!
En zô beurt ’t dat de vrouwe weer met Gert an de reed gane. Nou de are kant langs. En Gert woist en praat. En de vrouwe gloime. Goed regeld.
Maar al vrage ze bai ’n eethuisie om de kaart, zoit Gert:
‘Ik weet dat jullie warm-ete in de eivend, dat ik docht: ik doen tussen de middeg ‘n broôdje keis, den ken ik veneivend lekker de warme prak met jullie mee-ete.’

Anneke Molenaar-Smak, Winkel

Meziek

Zundegochend in ’t Park, deer had ik al lang niet weest
maar nou wou ik ’r op an kreeg nei jare weer de geist!

Op ’t teneêl zô’n tachtig man in ’t roôd en in ’t swart.
Blazers, slagwerk, paukenist mense met meziek in ’t hart.

Speule heêl d’r leven al en dat hoor je barre best.
Zitte, weg en weer vedaan, nou bai ’t Ouwere Orkest.

Koik, de dirigent komt op en de speulders gaan van kiet.
Mars en wals en jazz en swing, traantje bai ’n angroipend lied.

Op de klanke wieg ik mee voel de rust en ok de kracht.
En ’t wonder van meziek kroigt me in z’n zoete macht.

Zundegmiddeg in ’t Park ik had ’r al lang niet weest
maar ‘t are jaar gaan ’k weer want met dut orkest is ’t altoid feist!

Ina Broekhuizen-Slot, Wognum

Leste feisie

Kees is doôd. Zômaar inienen op ’n woenesdeg in mai was ’t beurd met ’m.
‘Nôh, die buur Kees’, zee Merie, dat Klaas d’r mee thuiskwam.
‘Ja jôh, maar hai was 90, hè?’, zee Klaas. ‘De baker heb ’r gien skuld an.
Al had ie best nag wel effies mee kend. ’t Houfd was nag goed.’
Kees was ’n mooie kirrel. Altoid an de veert. Hai was veul op z’n tuin en bai de voebal. Of an ’t fietsen. Kwam je ’m teugen, den gaf ie altoid ’n grôte swaai.
En twei keer in de week was ie te kaarten of te biljarten. Meistens met ’n pilsie d’r bai. Al was ’r op ’t durp wat te feisten, den was Kees van de pertai. Openings van ’n winkel of ’t nuwe swumbadsaizoen, de feistweek of ’n meziekeivend: Kees was ’r bai. Mét ’n pilsie. Niet dat ie den puur anskôten raakte ’oor. Hai nam d’r ’n stuk of wat, maar hai hield ’t gnappies.
‘’t Leven is ’n feist, joôs,’ zee Kees altoid.
Merie haalde d’r gnappe swarte jurk uit de kast om te luchten. Net as Klaas z’n swarte mesisteren broek. ’t Was al effies trug dat ’r ientje doôdgaan was, dat ’t gnappe swarte goed hong al ’n toid in die kast.
‘Buur Piet en Tinus van Nel zelle wel weer as swarte kraaie met de kist loupe, denk?’ zee Merie.
‘Vast’, zee Klaas. De are dag kwam de kaart. Met ’n mooie foto van Kees d’r op en met ’n kloin versie. Heêl mooi, vond Merie. Maar dat ze deurging met leze, verskoôt ze: je moste niet in swarte kledázie komme, maar in kleure.
‘Nah ja’, zee Merie, ‘wat is zuk nou weer? En an ’t end gien koppie met cake, maar ’n pilsie en ’n wointje met ’n bitterbal?’ Merie vond ’t maar ampartig allegaar. Ze ginge in ’t roôd en ’t blauw op de begrafenis an. D’r was ’n zoôt volk en alleman mooi in de kledázie weer om vroegen was. Gienien in ’t swart. Ok buur Piet en Tinus van Nel wazze d’r. Niks gien swart kraaiepak, maar gewoôn in hullie spoikerbroek met ’n jassie d’r op. ’t Was bedat ’n feisteleke bedoening. Ok in de kerk. Kees z’n joôs droege de kist en d’r was meziek die je ok in de kroeg hore kenne.
Dat ’t ofloupen was, was d’r echt allienig ’n pilsie, wointje of frissie.
Mét bitterballe. En d’r was ’n zangertje. ’t Was bedat ’n feisie. Oigelek vond Merie ’t ’n pracht. ‘’t Past percies,’ zee ze teugen Klaas. ‘’t Is Kees z’n leste feisie.’

Rianne Groen, Waarland