Twei kirreltjes

D’r wazze d’rs twei kirreltjes, die alle dage kuin
op ’t bankie zatte voor ’t huis van ouwe Jacob Bruin.
Ze wazze alletwei stokdouf, d’ien nag veul meer as de aar,
maar ’t was de klucht hoe goed die twei ’t rooide met mekaar.

‘Hoe hew je ’t met de poin?’ vroeg d’ien. ‘Gaat ’t op heden wat?’
‘Ja,’ zee de aar, ‘’k hew guster nag ’n kaartje van d’r had.’
‘’t Is zô je zegge,’ zee de eerst, ‘we worre zachies oud.’
‘Al lang,’ zee d’aar weer, ‘Trien is alweer twuntig jare trouwd.’

Den keke die twei kirreltjes ’n toidje nei de lucht.
Ze zatte wat te poepiesen en gavve d’rs ’n zucht.
D’r wier ’n poipie stopt, ’t iende bien wier d’rs verzet.
En omstebeurte bremde ze en praatte altemet.

‘’t Staat nei ’n mooie zeumer, dat ’t weer zit danig mee.’
‘Ja, hai is messelaar, dat dat is krek wat of z’n vader dee.’
‘Ik ken de koud aars hewwe, ’oor, ik hew ’n sterk gestel.’
‘Dat hew ’k ok zoid, maar joôs binn’ joôs, dat den begroip je ’t wel.’

Zô zatte die twei kirreltjes te klessen met mekaar.
Ze hielde vol, al was de ien nag daapser as de aar!
Ze teutte alle kante op, maar ’k hoorde wel ’n keer:
ze wouwe gien van tweien nooit gien are prater meer.

‘Och ’k hew gien anhoud,’ zeeë ze, ‘as ’k nei ’n aar toegaan.
Die prate zô onduidelek, dat den ken ’k gien woord verstaan.’

Nel van Laren-Zwuup

De sjempot

Tante Afra van dik zeuventig is an ’t daten. Allien is ok maar allien en omdat ’r man al meer as tien jaar trug hemele gong, vindt ze dat dut houfdstuk ofslôten is. Ze wul weer met z’n tweien an de broôdtafel zitte.
‘Je hewwe gloik tante,’ zoit ’r tantezegger Jaap, die oftig bai heur anwaaie komt.
Hai doet den wat sjouwtjes: grasmaaie, d’r fiets neikoike, de kat ’n pil geve en meer van zuk en zuk.
Dat Jaap nei ’n week of wat weer bai tante om ’n koppie komt, het de eerste man d’r weest.
‘En viel ’t mee, tante?’ vraagt Jaap.
‘Ik was wel ’n beetje van de rel, maar ’t viel wel mee. Hai kwam soches om tien uur, we hewwe ’n koppie dein en toen gonge we an de loup. Dat we thuis kwamme, hewwe we lekker broôdeten en ternei gong ie weer vort. Maar deus wort ’t niet.’
’t Duurt ’n week eerdat Jaap weer bai tante komt.
Hé, ’n vreemde oto op de wurft. Den most ik maar niet vedder gaan.
Jaap vindt: zuks moet tante zelf maar uitzoeke.
Nei ’n week gaat ie d’r weer op an; gien oto of vreemde fiets op de wurft, dat de kust is voilig. Tante zoit:
‘Ik hew je lesten wel zien, ’oor. En ik was bloid dat je zôvoors weer vort gonge. Zuks moet ik toch zelf oplosse. En ik hew ’t oplost. Dut was ok niet weer of ik op hoopte.’
Nei ’n maand of wat had Jaap wel deur dat ’r meerdere manne op zicht weest hadde, maar de goeie zat d’r niet bai bepaald.
Op ’n zaterdegmiddeg zoit tante teugen Jaap: ‘Ik ben met ’t daten stopt. De ien loupt mank, ’n aar heb ’n hartkwaal, nommer drie is stokdouf en nommer vier bedat blind. Ze slikke allegaar ’n hêle reut pille en moete om de paar weke nei de cardioloog, de uroloog of weer ’n are loog. Ik wul op m’n ouwe dag niet voor zuster speule, ze zoeke maar ’n aar.’
‘Maar as je de jongst gien meer benne, den kom je dut bai ’n zoôt minse teugen. Meskien moet je je oise effe baistelle,’ zoit Jaap verzichtig.
En toen kwam d’r nag ’n ois weer of ie bar van ophoorde:
‘Ze kenne moin niet geve weer of ik bloid van worre ken. Gien ien ken ’t dessel van ’n nuwe sjempot voor moin losdraaie.’

Klaas Jan Bierman-Avenhorn

In de ôlie

Opa Jan zat in de ôlie, dat was wat ie eertoids dee.
Alle dage langs de deure, hai verdiende best deermee.

Kloinzeun Jan loupt alle dage nei ’t kefé, kortbai zoin huis.
Koikt deer oftig diep in ’t glaasie, komt den in de ôlie thuis.

Opa Jan zoit: ‘Wat jij doene is niet goed voor houfd en hart.
Stop die loupies nei de kroeg, knul, maak vedaag deermee de start.

Baaiegaar, ja, in de ôlie, jij nag kort en ik bar lang.
Ik verdiende deer moin broôd mee, maar ’t wort jouw ondergang!

Leit dat glas ’n toidje staan, Jan, da’s voor jou gien wissewas.
Maar wul jij gezond deur ’t leven, zeg den g’woôn ’n maand Ik Pas!’

IJs Broers, Oudorp

De knipbeurt van Hennie

Middend jare zestig: ’t was de toid van de brommers zonder helm, radio’s die nooit uitgonge en joôs die met hullie here tot over de ore rondskarrelde. Ok in oôs gezin had ’t môdevirus toesloegen.
Moin broer Hennie was zô groôsk as ’n kip met ien pul met z’n Beatles- kapsel.
Volgens pa en moe veuls te lang, maar volgens Hennie persies goed.
Ton, oôs are broer, was net leerling-kapper en weer kè je den beterder oefene as thuis. Hennie docht deer aars over.
Op ’n zaterdegmiddeg wier Hennie ‘vraiwillig’ op ’n stoel in de keuken zet. De hêle femilie d’r omheen vezelf. Alleman keek toe en sting wat te grielen. Om de operasie te omkrombienen had Hennie ’n pet op zet die niet of mocht. Ton rolde met zoin ouge en vroeg:
‘Hoe kén ik jou nou knippe met ’n pet op je kop! Die pet moet of!’
‘Gien praat van!’ zee Hennie. De stroid was begonnen.
Nei wat gemeutel, getrek en sputterderaai verdween op ’n end toch de pet van z’n houfd.
As ankend kapper zette Ton zoin skeer d’r fanatiek in en Hennie kroup almeer in mekaar. De plokke heer viele op de vloer. Voor Hennie was ’t leed onderhand zichtbaar.
Oindelek klaar. Ton, die groôsk was op z’n werk, zee met ’n grôte gloim:
‘Nôh, koik maar, mejoôn.’ Hennie pakte de spiegel en toe galmde d’r ’n oiseleke skreêuw deur ’t hêle huis. Hennie sturmde nei buiten en de deur viel met ’n knal achter ’m dicht. In ien en dezelfde veert gong ie nei z’n kammeraas om met hullie dut onwoize zeer te dêlen.
De hêle buurt wist geloik dat de knipbeurt gien sukses worren was.
Seives laat kwam ie dreut weer op huis an.
Zô had broer Ton zoin eerste praktoik-ervaring te pakken.
Jare ternei het Hennie met z’n vrouw en perseneêl ’n merakels mooie zaak in ’t winkelcentrum had.
Ô ja, wat voor zaak...? ’n Kapperszaak!

Koos Swart, Wervershoof